---

এই যে যুঁজখন চলি থাকে

অহা আৰু যোৱাৰ

নিজৰপৰা নিজলৈ

নিজৰপৰা দূৰলৈ

পেন্দুলামৰ দৰে

অবিৰাম গতিত

ঠুনুকা মন এটিয়ে যে বাহ সাজি

আৱেগৰ জোৱাৰ তোলে

অভিমানৰ পাহাৰ ভাঙে

গোপনে গোপনে

এই যে "এইযে বিলাক" থাকে

কাৰোবাক ক'ব খোজা

কাৰোবাক বুজাব বিচৰা

সপোন এটিয়ে যে আমনি কৰে

এই যেন কোনোবাই হাত এখন থ'ব

মূৰতে আৰু ক'ব

চিন্তা নকৰিবি, সকলো কুশল হ'ব

অথচ

সকলোবোৰ দেখোন সামৰি ৰাখে

বুকুৱে কোণতে

কথাবোৰ কথা হৈ থাকে

কথাবোৰে শিল হ'বলৈ শিকে

যুঁজখন চলি থাকে

নিৰন্তৰে

ঠিৰাং কৰিব নোৱাৰে মনে

নিজলৈ সোমাই যোৱাত ভাল

নে আঁতৰি অহাত

অচিনাকি বিষ এটিৰ গঁজালি মেলে

এটি ভাগৰে সামৰি আনে

আলফুলে

আদৰেৰে

ৰাতিবোৰ মুখৰ হৈ পৰে

মুখৰ ৰাতিত আঁকে সুখৰ ছবি

বলীয়া কবিয়ে।।